حول حالنا الی احسن الحال

 

بهار ۹۱ مبارک!

 

 

 

 

این یک پست واقعی نیست...

سحرگه ره روي در سر  زميني

همي گفت اين معما با قريني

كه اي صوفي شراب آنگه شود صاف

كه در كوزه بماند اربعيني                            حافظ

امروز تولدمه و من چهل ساله شدم. خیلی وقت بود که منتظر این سن بودم و همیشه فکر کردم چهل سالگی یعنی تولد دوباره.

سعی کردم به یاد بیارم هدیه هائی رو که تو تولدهام گرفتم. تولدهای شیرین و تولدهای تلخ.

سعی کردم حتی به خاطراتی که همیشه تلاش کردم فراموششون کنم هم فکر کنم. آدم هائی رو به یاد بیارم که از زندگیم رد شدن و جا پاهاشون – حتی اگه خیلی خیلی کمرنگ - رو روحم و لحظاتم مونده. آدم هائی که خواسته یا ناخواسته از زندگیم کنارشون گذاشتم و یا کنارم گذاشتن.

سعی کردم ببینم چی بودم  و چی می خوام باشم.

مرور خوبی بود. مرور همه گذشته و ساختن آرزوهای روزهائی که پیش رو دارم.

لا به لای همه خاطراتم دفتری پیدا کردم از نامه هایی که به گیرنده های مختلفی نوشته شده و می خوام که یکی از اون ها رو با هم بخونیم:

 

آلزایمر

اصلا تو را به یاد ندارم. سال هاست ... باور کن!

هیچ یادم نیست شبی که بعد از کلاس زبان به بهانه خریدن خودکار به دورترین لوازم التحریری محله رفتیم.

فقط به این خاطر که باران شدیدی می بارید و ما عاشق خیس شدن بودیم.

اصلا یادم نیست که وقتی به خانه رسیدیم سهم بزرگی از باران همراه ما بود و ما یک دل سیر خندیدیم و با تلفن قورباغه ای خاکستری زنگ زدیم به پدرت که بعد از شام بیاید دنبالت، چون لباس خشکی برایت نمانده بود. ما خوشحال بودیم که ساعت های بیشتری کنار همیم.

من که حافظه چندان خوبی ندارم اما می دانم بعد از آن شب به باران زدن عادت همیشه ی ما شد ...خیال می کردیم اینجوری عاشق تر به نظر می رسیم. دلمان به تلقینات سهراب سپهری خوش بود.

آخ که چقدر من از دوست بودن با تو منع می شدم ... فقط به خاطر فامیلی که یدک می کشیدی!!!

.

.

.

و ما چقدر زود بزرگ شدیم.

چه زود رشته های تحصیلی مان فرق کرد.

چه زود نوع لباس پوشیدنمان فرق کرد .

چه زود نوع خندیدن و حرف زدنمان فرق کرد.

چقدر زود تاریخ ازدواج مان فرق کرد... اندازه خانه هایمان، مدل ماشینمان، تعداد النگوهایمان، نام بچه هایمان

و راه زندگی مان...

حالا دیگر آنقدر از هم بی خبریم که من حتی یادم نمی آید تو الان چند ماه از من کوچکتری!

 

پ.ن: معمولا عادت ندارم بدون شعر سراغ (اراده گریز از شعر) بیایم اما "چهل سالگی" مناسبتی نیست که در زندگی آدم تکرار شود...